"Dus (..) luister alleen maar naar me"

door Jan de Vetten
 
De discussie in Nederland lijkt te verruwen. De manier waarop we met elkaar omgaan wordt er niet beter op. In sommige omgevingen is het steeds meer ieder voor zich.
 
Maar het kan ook anders. In steden als Rotterdam, Amsterdam en Den Haag is al vaker een Dag van de Dialoog georganiseerd. Daar zijn - volgens de website Nederland in Dialoog - vele nieuwe verbindingen gelegd tussen mensen, maatschappelijke organisaties en bedrijven. Dit leverde dikwijls, naast persoonlijke ervaringen en inspiratie, nieuwe initiatieven op die de onderlinge binding versterken.
 

Dat maakt nieuwsgierig. Toen ik hoorde dat er dit jaar voor het eerst ook in Leiden een Dag van de Dialoog zou worden georganiseerd heb ik mij dan ook snel opgegeven. Enigszins gespannen ging ik er naar toe. Hoe zou zo’n gesprek tussen een aantal wildvreemde mensen nu verlopen?
 
Luisteren
In de Kerkzaal van het Diaconnessenhuis werden we welkom geheten door Ingrid Bannink, onze gespreksleidster. Inclusief haar, waren wij met z’n vijven; vier vrouwen en één man. Ingrid begon met het voorlezen van het gedicht “Luisteren” van Leo Buscaglia dat de bedoeling van de dialoog op treffende wijze uitdrukt:

 
Dus (..) luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.
En als je wilt praten wacht dan even
en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren

 
Na enige uitleg over de stappen en spelregels van de dialoog begonnen we met stap 1 “Elkaar ontmoeten”. We kozen uit een grote stapel kaarten, die Ingrid had meegebracht, een ansichtkaart die iets over ons zei. Aan de hand van die kaart stelden we ons voor aan de anderen. Dat brak het ijs.
 
Na het voorstellen gingen we over naar stap 2 “Ervaringen delen”. Het ging er hierbij om elkaar positieve ervaringen met buren, vrienden en Leidenaren te vertellen. Opvallend was dat met name bij het thema “buren” soms ook negatieve ervaringen naar voren kwamen; buren heb je nu eenmaal niet altijd voor het uitzoeken. Over “Leidenaren” waren we, toevallig allemaal “import”, het roerend eens: Leiden is een heerlijke stad om te wonen, een stad waarin je de ruimte hebt en krijgt om jezelf te zijn.
 
In de 3e stap “Dromen delen” stelden we ons de ideale situatie voor met – naar keuze - buren, vrienden of Leidenaren. We droomden hoe we onze buurt nog leuker zouden kunnen maken en dat we onze vrienden weer wat vaker zouden gaan ontmoeten.
 
Om het niet alleen bij dromen te laten gaf eenieder vervolgens in stap 4 “Doen” aan welke (grotere of kleinere) stap hij of zij de volgende dag zou gaan zetten om die droom te realiseren.
 
Mogelijk gaat deze dialoog ook nog een concreet resultaat opleveren. Eén van de deelnemers, werkzaam bij een Leidse welzijnsorganisatie, en een andere deelnemer, voormalig secretaris van een buurtvereniging, gaan kijken wat er gedaan zou kunnen worden om de laatste buurtwinkel in een wijk te “redden”. Die buurtwinkel speelt een belangrijke rol in de wijk, onder meer bij het bevorderen van de onderlinge sociale contacten, en staat op het punt om te worden gesloten. Laten we hopen dat dit gaat lukken.
 
Het was een bijzondere ervaring om met vijf mensen, die elkaar daarvoor niet kenden, aan tafel te zitten en een plezierig gesprek te hebben dat ook nog ergens over ging.